De Congruentia Pentagoni, Decagoni & Stellae Quinquangulae (Aa)¶
Public-domain Neo-Latin text from Ioannis Keppleri Harmonices Mundi Liber II, pp. 59–61 (Linz, 1619; ed. Ch. Frisch, Vol. V, pp. 138–140).
Quamvis autem pentagona et decagona convexa sola planitiem uniformiter continuare nequeant, admisso tamen Stellae Quinquangulae ({5/2}) angulo acuto $36^\circ$ et sinu re-entrante $72^\circ$, pulcherrima oritur structura (Figura Aa)! Nam circa centrale decagonum DEC0 (D0) quina pentagona et quinae stellae quinquangulae ita nectuntur, ut duo decagona cum sinu stellae ($144^\circ + 144^\circ + 72^\circ$), item duo pentagona cum decagono ($108^\circ + 108^\circ + 144^\circ$), ac tria pentagona cum cuspide stellae ($3 \times 108^\circ + 36^\circ$) exactissime quatuor rectos expleant, mirabili varietate in infinitum progrediente.