f. Friedlein 310 · p. 310

Prop. I.17: Παντὸς τριγώνου δύο γωνίαι δύο ὀρθῶν ἐλάσσονες

Euclid: [I.17]

Note

Procli Diadochi in primum Euclidis Elementorum librum commentarii, ed. Gottfried Friedlein (Leipzig: B. G. Teubner, 1873, pp. 310–312; CTS urn:cts:greekLit:tlg4036.tlg011.opp-grc1). Switch tracks above for English, Summary, or Notes.

ΧΥ͂Π, ἔϊθον. Χ. Παντὸς τριγώνου αἷ δίο 1 γωνίαι δύο ὀρθῶν ἑλασσονές εἰσι πάντη μεταλαμβανόμεναι.

Νῦν μὲν ἀορίστως δείκνυνται δύο ὁποιαιοῦν τοῦ τριγώνου γωνίαι δύο ὀρθῶν ἐλάττονες· ἐν δὲ τοῖς ἐφεξῆς καὶ ἀφορισθήσεται, πόσῳ ἐλάττους, ὅτι τῇ

λοιπῇ τοῦ τριγώνου γωνίᾳ. αἱ γὰρ τρεῖς ἴσαι ταῖς δυσὶν ὀρθαῖς εἰσιν, ὥστε αἴ δύο τῇ λοιπῇ τῶν δύο ὀρθῶν ἐλαττοῦνται. καὶ ἡ μὲν τοῦ στοιχειωτοῦ δεῖξις φανερὰν ἔχει τὴν ὁδόν. χρῆται γὰρ τῷ πρὸ τούτου θεωρήματι. δεῖ δὲ καθάπερ ἐν τῷ πρόσθεν εἰς τὴν

90 γένεσιν ἀπιδόντα τῶν τριγώνων τὴν αἰτίαν εὑρεῖν

1 εἰ καὶ ἐντὸς ονιίθδδο ἡ ΠΗ. [εἰ οἱ. 8, 0 Ῥγοῦδβ.

f. Friedlein 311 · p. 311

“« ’ ᾿ ὌΠ τοῦ προκειμένου συμπτώματος. ἔστωσαν οὐν αἱ αβ

πάλιν καὶ γὸδ τῇ βὸ πρὸς ὀρθάς. εἰ οὖν μέλλοι τρίγῶνον ἔσεσθαι, δεῖ συνεῦσαι τὰς αβ γὸ πρὸς ἀλλήλας. ἡ 4“ 176 δὲ σύνευσις αὐτῶν ἐλαττοὶ ἤ τὰς ἐντὸς γωνίας, ὥστε ἐλάττους γίνονται δυεῖν ὀρθῶν. εἰσὶ γὰρ ὀρθαὶ πρὸ τῆς συνεύσεως. ὁμοίως ὃὲ χἂν ἐπὶ 9“ ο, τῆς αβ αγ βδδ νοήσωμεν ἑστώσας ὀρθάς, τὰ αὐτὰ συμβήσεται κατὰ τὴν σύνευ-

σιν τῶν εὐθειῶν καὶ ἔσονται αἱ πρὸς τῇ αβ γωνίαι δύο ὀρθῶν ἐλάσσονες· καὶ ἐπὶ τῆς λοιπῆς πλευρᾶς ὡσαύτως.

Τοῦτο οὖν τὸ αἴτιόν ἐστιν, ἀλλ᾽ οὐχὶ τὸ μείξονα ιεἶναι τὴν ἐκτὸς ἑκατέρας τῶν ἐντὸς καὶ ἀπεναντίον

γωνιῶν. ἐκβεβλῆσθαι μὲν γὰρ τὴν πλευρὰν οὐκ ἀναγκαῖον, οὐδὲ ἔξω τινὰ συνεστάναι γωνίαν, τῶν δὲ

ἐντὸς γωνιῶν β ὁποιασοῦν εἶναι [β] ὀρθῶν ἐλάττους ἀναγκαῖον. τὸ δὲ μὴ ἀναγκαῖον τοῦ ἀναγκαίου πῶς κω 3 932 ὦ , ’

ἂν αἴτιον εἴη; ἀλλ᾽ ὅπερ εἶπον τὸ μὲν αἴτιόν ἐστι τὸ ῥηθέν, ἡ σύνευσις τῶν εὐθειῶν [ ἐπὶ τὴν βάσιν ἐλαττοῦσα τὰς ὀρθάς.

8–10 Ῥυϊουὶ βραγδο 2 ἐγ δηραϊαπι ἃ δα ἱπβοτίρδίί. [ἢ δἰίοσα ἤρφατα, ᾳυδιη 8 οπιϊβὶς, ἰῃὰ Η οἱ Ζ Ἰἰξίοτδα ἃ β 88πῖ ρογπιίδίδθ.

f. Friedlein 312 · p. 312

Τοῦ δὲ στοιχειωτοῦ διὰ τῆς ἐκτὸς γωνίας δείξαντος τὸ ζητούμενον φέρε καὶ μὴ προσεκβάλλοντές τινα τῶν πλευρῶν τὸ αὐτὸ κατασχευάσωμεν. ἔστω τρίγω-

α΄ νον τὸ αβγ, καὶ εἰλήφθω τυχὸν σημεῖον ἐπὶ τῆς βγ τὸ ὃ, καὶ ἐπεξεύχθω ἡ αδ. ἐπεὶ οὖν τριγώνου τοῦ αβὸ μέα [πλευρὰ] β 7 προσεκβέβληται ἡ βὸ, ἡ ἐκτὸς γωνία ἡ ὑπὸ αὃγ μείξων ἐστὶ τῆς ἐντὸς τῆς ὑπὸ αβὸ. 1. πάλιν ἐπεὶ τριγώνου τοῦ αὃγ μία πλευρὰ προσεκβέβληται ἡ ὃγ, ὄὃγ, ἡ ἐκτὸς ἡ ὑπὸ αδβ μείζων τῆς ἐντὸς τῆς ὑπὸ αγδ. ἀλλὰ μὴν αἴ περὶ τὴν αὃ γωνίαι δύο ὀρθαῖς εἰ εἰσιν ἴσαι διὰ τὸ τρισκαιδέκατον. αἴ ἄρα ὑπὸ αβγ αγβ γωνίαι δύο ὀρθῶν εἰσιν ἐλάττους. ὁμοίως :5 δείξομεν ὅτι καὶ αἱ ὑπὸ βαγ βγα γωνίαι δύο ὀρθῶν εἰσιν ἐλάττους ἐπὶ τῆς ἀγ σημεῖον λαβόντες καὶ ἐπιξεύξαντες ἀπὸ τοῦ β [εὐθεῖαν] ἐπὶ τὸ ληφθὲν σημεῖον. καὶ πάλιν τὰς ὑπὸ γαβ αβγ δύο ὀρθῶν ἐλάσσους ἀποφανοῦμεν ἐπὶ τῆς αβ σημεῖον λαβόντες καὶ ἐπιξεύξαν22 τες ἀπὸ τοῦ γ εὐθεῖαν ἐπὶ τοῦτο τὸ σημεῖον. δέδεικται ἄρα τὸ προκείμενον διὰ τοῦ αὐτοῦ θεωρήματος μὴ προσεχβληθείσης τινὸς τῶν τοῦ τριγώνου πλευρῶν.