Sectio IV: De Floribus Quinquefoliis & Serie Numerorum Se Ipsam Propagante

Public-domain Neo-Latin text from Ioannis Kepleri S. Cæs. Maiest. Mathematici Strena seu de Nive Sexangula (Frankfurt am Main: Tampach, 1611; ed. Ch. Frisch, Vol. VII, pp. 726–730).

Cur vero flores arborum—ut pyri et mali et rosae—quinario potius numero foliorum (ABCDE) gaudent quam senario? Quia in stirpibus regnat facultas formatrix ad archetypum pulchritudinis geometricae efficta, nempe ad sectionem divinam ([II.11], [XIII.5]), quae se ipsam in infinitum propagat!

“Sint minimi **1* et 1, quos imaginaberis inaequales; adde, fient 2; cui adde maiorem 1, fient 3; cui adde 2, fient 5; cui adde 3, fient 8; cui adde 5, fient 13; cui adde 8, fient 21. Semper enim, ut 5 ad 8, sic 8 ad 13 fere, et ut 8 ad 13, sic 13 ad 21 fere. Ad huius proportionis se ipsam propagantis similitudinem puto effictam esse facultatem seminariam: ac proinde in flore praefertur genuinum quinarii vexillum, pentagonum!”*

A B C D E 8 5 3 2 1 1 I. Flos Quinquefolius (Pentagram {5/2}) II. Propagatio Seminalis: 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13 -> phi

Quid igitur causae restat, cur nix sex radios in uno plano potius quam secundum tres diametros octaedri spargat? Pulsate fores Chymicorum, dum strena haec priusquam liquescat ad Nihilum revertitur!